ต้องจัดประเภทสิทธิให้ถูกก่อน เพราะข้อ 12 แบ่งเพดานภาษีประเทศแหล่งเงินได้เป็น 5%, 10% และ 15% เมื่อผู้รับเป็นเจ้าของผลประโยชน์ที่แท้จริง
สามกลุ่มอัตรา
- 5%: การจำหน่าย การใช้ หรือสิทธิใช้ลิขสิทธิ์งานวรรณกรรม ศิลปกรรม หรือวิทยาศาสตร์ ไม่รวมฟิล์มภาพยนตร์และฟิล์มหรือเทปสำหรับวิทยุหรือโทรทัศน์
- 10%: การจำหน่ายสิทธิบัตร เครื่องหมายการค้า แบบหรือหุ่นจำลอง แผนผัง สูตร หรือกรรมวิธีลับ
- 15%: กรณีอื่นตามตัวบท โดยต้องอ่านพิธีสารประกอบก่อนสรุปอัตราที่ใช้จริง
นิยามกว้างกว่าค่าลิขสิทธิ์
ข้อ 12 รวมค่าตอบแทนเพื่อใช้หรือได้สิทธิในลิขสิทธิ์ สิทธิบัตร เครื่องหมายการค้า แบบ แผนผัง สูตรหรือกรรมวิธีลับ อุปกรณ์ทางอุตสาหกรรม พาณิชย์ หรือวิทยาศาสตร์ และข้อมูลเกี่ยวกับประสบการณ์ทางอุตสาหกรรม พาณิชย์ หรือวิทยาศาสตร์
ค่าบริการหรือค่าสิทธิ?
การจ่ายค่าซอฟต์แวร์ ที่ปรึกษา ฐานข้อมูล หรือความรู้ทางเทคนิคไม่ได้เป็นค่าสิทธิทุกกรณี ต้องดูว่าผู้จ่ายได้รับสิทธิอะไร สามารถทำซ้ำ ดัดแปลง แจกจ่าย ใช้อุปกรณ์ หรือเข้าถึงองค์ความรู้ลับหรือไม่ หากเป็นบริการแท้อาจต้องพิจารณาข้อ 7 หรือข้อ 14 แทน
ค่าสิทธิเกิดขึ้นที่ไหน?
โดยหลักดูรัฐหรือผู้มีถิ่นที่อยู่ที่เป็นผู้จ่าย หากพันธกรณีเกิดจาก PE และค่าสิทธิเป็นภาระของ PE ให้ถือว่าเกิดในรัฐที่ PE ตั้งอยู่
หากสิทธิเกี่ยวข้องกับ PE
ถ้าสิทธิหรือทรัพย์สินเกี่ยวข้องในประการสำคัญกับ PE ในประเทศแหล่งเงินได้ จะใช้ข้อ 7 แทนเพดานข้อ 12
ความสัมพันธ์พิเศษ
หากจำนวนค่าสิทธิเกินกว่าที่คู่สัญญาอิสระพึงตกลง เพดานข้อ 12 ใช้เฉพาะจำนวนที่สมควร ส่วนเกินต้องตรวจตามกฎหมายภายในและข้ออื่น
พิธีสารเป็นส่วนหนึ่งของอนุสัญญาและมีเงื่อนไขเพิ่มเติมเกี่ยวกับค่าสิทธิบางประเภท โดยเฉพาะการจ่ายจากไทยไปสวิส จึงไม่ควรดูเพียงตาราง 5/10/15 แล้วสรุปทันที
เอกสารที่ควรเก็บ
- สัญญาและภาคผนวกสิทธิใช้งาน
- คำอธิบายสิ่งที่ผู้จ่ายได้รับจริง
- ใบแจ้งหนี้และหลักฐานชำระ
- หนังสือรับรองถิ่นที่อยู่และผู้รับผลประโยชน์
- หลักฐานภาษีหักและแบบขอคืน
แหล่งข้อมูลทางการ
เนื้อหานี้เป็นความรู้ทั่วไป การแยกค่าสิทธิออกจากค่าบริการต้องตรวจสัญญา สิทธิที่ส่งมอบ และพิธีสาร ไม่ใช่ดูชื่อบนใบแจ้งหนี้เพียงอย่างเดียว
เนื้อหานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ข้อมูลทั่วไป ไม่ใช่คำแนะนำทางกฎหมาย ภาษี หรือการลงทุนเฉพาะบุคคล